miércoles, 28 de diciembre de 2011

Vista atrás

Probablemente tú coincidas conmigo. Me refiero a que este año no fué perfecto, ni tan siquiera se acercó a la perfección.
Pero más allá de lo perfecto y realista, se encuentra lo surrealista.
Echa la vista atrás, y verás momentos que recuerdas como si fuese ayer, algo inolvidable. Momentos bonitos, malos, estúpidos, interesantes, divertidos.
Sigue mirando atrás, y seguirás viendo momentos en los que (son)reíste hasta no poder más, momentos en los que te desesperaste o en los que te cabreabas contigo mismo, con los demás y hasta con el mundo.
Te acordarás de ese tropezón, luego de levantarte, y más adelante de volver a tropezar en el mismo sitio. Sin embargo, seguimos aqui, y eso quiere decir que estamos despiertos, levantados y mirando hacia adelante.

Y si sigues mirando, verás que no es suficiente. Que lo vivido es lo vivido, pero aún nos queda mucho por vivir.

jueves, 8 de diciembre de 2011

Dosis de optimismo.

Estamos metidas en una especie de huracán, en el que el tiempo pasa a la velocidad que le da la gana. Cuando se supone que debe correr, va lento. Cuando se supone que tiene que aminorar la marcha, pasa volando.
Estamos sumergidas en un cúmulo de pesimismo, junto con ganas de gritar, llorar y hecharlo todo a perder.
Pero aunque esteamos metidas en algo asi, todo tiene un final, o por lo menos, un pequeño final.
¿Y sabes cual es ese pequeño final?

Un cúmulo de optimismo, de descanso, de ganas de comerte el mundo...de sonrisas.


Todos los días sale el sol, chocho.

sábado, 3 de diciembre de 2011

Signo de admiración

Quiéreme, manifiéstate de súbito, choquémonos como por arte de mágia en el Bukowski un miércoles. Pidámonos disculpas, intentemos tirar el muro gélido diciéndonos las cuatro cosas típicas. Invitémonos a bebidas alcohólicas.Escúchame decir cosas estúpidas y ríete. Sorpréndete valorándome como a oferta sólida.Y a partir de ahí, quiéreme. Acompáñame a mi triste habitáculo.Relajémonos y pongamos música.De pronto, abalancémonos como bestias indómitas.Mordámonos, toquémonos, gritémonos.Permitámonos que todo sea valido.Y sin parar follémonos. Follémonos hasta quedar afónicos,follémonos hasta quedar escuálidos.Y al otro día, quiéreme.Unamos nuestro caminar errático descubramos restaurantes asiáticos, compartamos películas,celebremos nuestras onomásticas regalándonos fruslerías simbólicas.Comprémonos un piso. Hipotequémonos.Llénenoslo con electrodomésticos y regalémosle nueve horas periódicas a trabajos insípidos que permitan llenar el frigorífico.Y mientras todo ocurra, solo quiéreme.

miércoles, 30 de noviembre de 2011

Mi rutina preferida

Mezcla sonrisas con lágrimas. Trabajo con descanso. Esperanza con desilusión. Mezcla los buenos momentos con los malos momentos. Mezcla lo que vale la pena con lo que no. Las palabras con los silencios. Los días con las noches. Mezcla también, los pequeños detalles con la enormidad de las cosas.
Es la rutina, y aunque no todo sea bueno, es mi rutina preferida.

jueves, 24 de noviembre de 2011

La vida es bella.

Empieza el juego, quien no haya llegado ya no juega. Se precisan 1000 puntos. El primer clasificado ganará un carro blindado nuevo. Menuda suerte. Cada día leeremos la clasificación por ese altavoz de allí, al último clasificado le colgaremos un cartel que dirá: Asno. Aquí en la espalda. Nosotros estamos en el equipo de los súper malos que gritan sin cesar, quien tenga miedo pierde puntos. En tres casos se pierden todos los puntos: los pierden, uno, los que empiezan a llorar, dos, los que quieren ver a su mamá, tres, los que tienen hambre y piden la merienda. ¡Nada de eso! Es muy fácil perder puntos, porque hay hambre. Yo mismo ayer perdí 40 puntos porque no pude aguantar y pedí un panecillo de mermelada. De albaricoque. Y el de fresa. Y nada de chucherías porque nosotros nos os vamos a dar, nos las comemos todas nosotros. Yo ayer me comí 20. Me duele la barriga. Pero estaban buenas. Os lo aseguro. Perdonad que me vaya enseguida pero estamos jugando al escondite y sino me tocara parar.



domingo, 20 de noviembre de 2011

F, de forza.

Parece coma se estivese todo perdido, que o máximo esforzo posible non fora acadar ningunha meta considerable. Un día como outro calquera, sucede e punto. Non é esperado, e despois de tanto vaivén, de arriba cara abaixo, de uns días de total esperanza e outros de total desesperación, volve a ocurrir outra vez.
O meior de todo, é que ela sigue sorrindo e facéndonos sorrir ainda máis do habitual. Míranos cunha mirada intensa e de fortaleza. É moi simple, solo quere decirnos que rendirse non é unha opción, polo menos, non é a súa opción.

É unha total ironía. Débil, pero extremadamente forte.

jueves, 10 de noviembre de 2011

Sígue(me).

Cara onde nos diriximos?Se son sincera, non teño nin a menor idea. Pero, sabes?Eso non é o máis importante, non sabemos a dónde nos diriximos, tampouco sabremos o camiño que tomar cando o teñamos que decidir. Pero sígueme. Subamos a torre Eiffel deixando o vértigo dun lado, viaxemos ata os lugares máis extraordinarios do mundo, probemos comidas diferentes. Vamos en contra das regras. Propoño non seguir a multitude, e ir sempre a favor do vento. Equivoquémonos, unha e outra vez, ata polas cousas máis estúpidas que existan. Sígueme a coñecer xente con outro punto de vista, que non nos acordemos xamais dos seus nomes pero que nos lembremos sempre desas persoas.
E sobre todo, vamos a vivir, a sorrir, a disfrutar.


Fúmate a vida. Comezas para acabar, acabaches para comezar.