jueves, 12 de abril de 2012

.yseguido

Nos reímos.
Y seguimos riéndonos así.
Hablando sin saber muy bien de qué ni por qué. Después decidimos colgar, prometiendo que nos llamaremos mañana. Es una promesa inútil: lo hubiéramos hecho de todos modos.
Cuando pierdes tiempo al teléfono, cuando los minutos pasan sin que te des cuenta, cuando las palabras no tienen sentido, cuando piensas que si alguien te escuchara creería que estás loco, cuando ninguno de los dos tiene ganas de colgar, cuando después de que ella ha colgado compruebas que lo haya hecho de verdad, entonces estás perdido.
O mejor dicho, estás enamorado, lo que, en realidad, es un poco de lo mismo...

miércoles, 22 de febrero de 2012

Big Fish

-¡Narcisos!
- Son tus flores favoritas.
- ¿Cómo has podido encontrar tantas?
- He llamado a todas las floristerías de cinco estados, les dije que era la única manera de que mi esposa se casara conmigo.
- ¡Ni siquiera me conoces!
- Tengo el resto de mi vida para conocerte.

domingo, 22 de enero de 2012

Respira,

Ya sé lo que estás pensando. Son malos tiempos para los soñadores. Aún así, no temas; a pesar del diluvio en el que nos encontramos, no será más que algo pasajero. Las cosas vienen así, y tal y como vienen, se van.
Pero no te olvides de respirar, es lo que hacía falta. Respira, aunque sea otra persona la que ponga el aire.

martes, 3 de enero de 2012

''Podía ser peor'', se dice.

Arranca da túa vida o nome de todos os que en nome do amor magoan. Os que escriben con rotulador de odio na libreta do corazón: ''Es mía o de ninguno''. Os que levantan a voz, a man, para ameazar ou golpear: canallas. Os que maltratan porque non pertencen á mesma especie ca ti: humana. Borra da túa vida os que en nome da liberdade de expresión dan publicidade á ignonimia, á indignidade; borra aos que xustifican con soberbia e estupidez televisiva, o deterioro da cultura e da razón...en nome da liberdade.
Non toleres, tampouco, aos intolerantes. Distánciate dos violentos. Sinala aos culpables, avariciosos e ambiciosos, que son capaces de comprar e vender almas como se fosen ladrillos. Non te fíes dos que, en nome do progreso, vulneran todo apego á tradición: escribir cartas simples con remite, selo e oficina de correos. Escapa dos que en nome da música converten calquera ruído en canción, os que fixeron da superficialidade un doutorado de finanzas, os que teñen unha caixa rexistradora en lugar das emocións. Non teñas medo dos que en nome do futuro deterioraron o presente. Comprende aos ilusos e inocentes: porque a inocencia segue a ser unha virtude, porque esperanza é a palabra máis fermosa, porque non pode chegar ao sol aquel que garda os sentimentos baixo terra. Dille que a queres, que o queres, porque en nome da prudencia non existen Xulietas nin Romeos.
E por último, en nome desta columna, non deixes de amar o que tes que facer cada día e aos que están, sempre, no teu adentro. Non coñezo outro segredo para ser feliz.



..Y sigue caminando.

miércoles, 28 de diciembre de 2011

Vista atrás

Probablemente tú coincidas conmigo. Me refiero a que este año no fué perfecto, ni tan siquiera se acercó a la perfección.
Pero más allá de lo perfecto y realista, se encuentra lo surrealista.
Echa la vista atrás, y verás momentos que recuerdas como si fuese ayer, algo inolvidable. Momentos bonitos, malos, estúpidos, interesantes, divertidos.
Sigue mirando atrás, y seguirás viendo momentos en los que (son)reíste hasta no poder más, momentos en los que te desesperaste o en los que te cabreabas contigo mismo, con los demás y hasta con el mundo.
Te acordarás de ese tropezón, luego de levantarte, y más adelante de volver a tropezar en el mismo sitio. Sin embargo, seguimos aqui, y eso quiere decir que estamos despiertos, levantados y mirando hacia adelante.

Y si sigues mirando, verás que no es suficiente. Que lo vivido es lo vivido, pero aún nos queda mucho por vivir.

jueves, 8 de diciembre de 2011

Dosis de optimismo.

Estamos metidas en una especie de huracán, en el que el tiempo pasa a la velocidad que le da la gana. Cuando se supone que debe correr, va lento. Cuando se supone que tiene que aminorar la marcha, pasa volando.
Estamos sumergidas en un cúmulo de pesimismo, junto con ganas de gritar, llorar y hecharlo todo a perder.
Pero aunque esteamos metidas en algo asi, todo tiene un final, o por lo menos, un pequeño final.
¿Y sabes cual es ese pequeño final?

Un cúmulo de optimismo, de descanso, de ganas de comerte el mundo...de sonrisas.


Todos los días sale el sol, chocho.

sábado, 3 de diciembre de 2011

Signo de admiración

Quiéreme, manifiéstate de súbito, choquémonos como por arte de mágia en el Bukowski un miércoles. Pidámonos disculpas, intentemos tirar el muro gélido diciéndonos las cuatro cosas típicas. Invitémonos a bebidas alcohólicas.Escúchame decir cosas estúpidas y ríete. Sorpréndete valorándome como a oferta sólida.Y a partir de ahí, quiéreme. Acompáñame a mi triste habitáculo.Relajémonos y pongamos música.De pronto, abalancémonos como bestias indómitas.Mordámonos, toquémonos, gritémonos.Permitámonos que todo sea valido.Y sin parar follémonos. Follémonos hasta quedar afónicos,follémonos hasta quedar escuálidos.Y al otro día, quiéreme.Unamos nuestro caminar errático descubramos restaurantes asiáticos, compartamos películas,celebremos nuestras onomásticas regalándonos fruslerías simbólicas.Comprémonos un piso. Hipotequémonos.Llénenoslo con electrodomésticos y regalémosle nueve horas periódicas a trabajos insípidos que permitan llenar el frigorífico.Y mientras todo ocurra, solo quiéreme.