jueves, 10 de noviembre de 2011

Sígue(me).

Cara onde nos diriximos?Se son sincera, non teño nin a menor idea. Pero, sabes?Eso non é o máis importante, non sabemos a dónde nos diriximos, tampouco sabremos o camiño que tomar cando o teñamos que decidir. Pero sígueme. Subamos a torre Eiffel deixando o vértigo dun lado, viaxemos ata os lugares máis extraordinarios do mundo, probemos comidas diferentes. Vamos en contra das regras. Propoño non seguir a multitude, e ir sempre a favor do vento. Equivoquémonos, unha e outra vez, ata polas cousas máis estúpidas que existan. Sígueme a coñecer xente con outro punto de vista, que non nos acordemos xamais dos seus nomes pero que nos lembremos sempre desas persoas.
E sobre todo, vamos a vivir, a sorrir, a disfrutar.


Fúmate a vida. Comezas para acabar, acabaches para comezar.

domingo, 6 de noviembre de 2011

Ei, todos los días sale el sol

''Hai momentos e momentos. Uns días arriba e outros abaixo. Atoparás moitas pedras no camiño, pero sei que as irás pasando unha a unha. Que a vida pode ser bonita, e iso, solo de ti depende.''

jueves, 3 de noviembre de 2011

Mi fiera, 16



La amistad es una cajita de cristal. Pequeña, transparente, donde guardas allí dentro todos tus pensamientos, ideas, cariño y amor.Un cristal fino donde te reflejas. Material en el que están hechos tus sueños. Son porciones de tu corazón que intentas que no se rayen nunca.
Un amigo es más que una persona. Algo que no es físico, algo que siempre llevas. Es eso que recoges por el camino y guardas en tu cajita de cristal, cuidadosamente acomodado en su interior de terciopelo. Todo eso en lo que crees, en lo que confías, en lo que sientes.
Eso que más allá del mundo encuentras. Eso que te abraza cuando piensas que no puedes más. Algo que lamentas no ver. Porque el amigo no se ve, no se toca, no se huele. Simplemente lo sientes. Y, aunque se encuentre sentado a tu lado, tú nunca lo ves como la materia física que es. Su esencia oculta entre los pliegues del terciopelo de tu cajita de cristal.
A veces lo miras a los ojos. A veces sientes su presencia.Sin embargo, el amigo no es la persona que ves. Es la persona que sientes.
Es aquello por lo que darías todo.
Menos tu cajita de cristal…





Te suena de algo, no?Supongo que suena repetitivo, otro año más, pero sigue significando lo que significaba años atrás.

La gran mayoría de las veces nunca demuestro las cosas a quien hay que demostrárselas, pocas veces me doy cuenta de quien está ahí día si y día también.

Aún asi, a ti, te lo intentaré demostrar y no solo este año y el que viene, sino toda la vida, que para eso estamos.


Sigues siendo la mejor, un pequeño detalle de nada.

Te quiero, dedo corazón, a ti si.



viernes, 28 de octubre de 2011

Ni para coger impulso.

Poco a poco nos vamos acostumbrando a algo o a alguien. Por ejemplo, nos acostumbramos a madrugar todas las mañana, a comer a cierta hora. Nos acostumbramos a la necesidad de tener a alguien a tu lado, a una sonrisa única.



Pero necesitar por rutina, no es necesitar.

jueves, 20 de octubre de 2011

Te cambio un si,

Y mira que llegamos a ser estúpidos los seres humanos. Llegar a creer que alguien puede ser el único motivo de nuestra existencia. Que el problema por el que lloramos hoy, mañana nos daremos cuenta que fué una auténtica tontería. Llegamos a creernos que lo que le suceda al de al lado, nunca nos pasará a nosotros. Que nunca nos creemos que alguien pueda estar peor que nosotros. Y soy la primera que lo dice, ''no se puede estar peor''. Pero vaya que sí, siempre se puede estar peor.
No hace falta ir muy lejos para comprobarlo.




..por ese ''ya no puedo''.

viernes, 7 de octubre de 2011

Cierra los ojos..

Yo también soy de las que tendría que meter el dedo en el fuego para darme cuenta de muchas cosas. También me fui dando cuenta de que con el tiempo, aprendes a contar con los dedos de una mano, y no precisamente los números. Que las cosas más insignificantes, y los pequeños detalles son los que de verdad merece la penda. Que la importancia de las cosas no vienen dadas, serán más o menos importantes según nosotros queramos.

Que yo también soy de las que miran para atrás, de las que tropiezan con la misma piedra. Pero también soy de las que miran para adelante. Para ver todo lo que nos queda por vivir.




..párate a pensar.

martes, 19 de julio de 2011

MdM

Coger un par de hojas, bolígrafo en mano y escribir todo lo que se te ocurra, sin mirar lo que escribiste atrás, sin borrar. Con el ordenador, todo lo contrario, escribes y lo borras todo, sobre todo cuando no tienes claro como expresarte, ni como transmitir ese sentimiento. Hoy me propuse escribir sin mirar atrás, sin borrar. Supongo que tengo bastante claro el sentimiento, sin embargo, no tengo ni idea de como transmitirlo.
Es como impotencia, como no saber demostrar a alguien que lo quieres.
Sin embargo, a pesar de que me cueste demostrarlo, no que me cueste, que no sepa cómo, la persona sobre la que escribo, la primera que se me vino a la cabeza cuando empecé a escribir las primeras líneas, es la persona a la que sé que estaré toda la vida demostrando que estoy aquí, a su lado, para todo.
Dudo que alguien lo entienda, y si lo entiende, tiene demasiada suerte, tanta como tengo yo, de tener a alguien así. ¿ Así como ? Así de especial, porque si, esa es la palabra. No hace falta describirte más, las personas especiales, si son especiales, es por algo.

Gracias, por todo lo que nadie más consigue hacer.
A pesar de que no lo demuestre tanto como quisiera, sabes de sobra que siempre, estaré aquí, a tu lado.
Te quiero, y no poco precisamente.